نمي دانم چرا اين بار "استاد" اجابت کردند و ميکروفن را به اين جوان هاي ناآگاه و احساساتي ندادند و خود، پس از مدت ها وارد ميدان شدند. شايد به خاطر سالروز فوت امام بود و نمي خواستند احتمالا اين جوان ها با پيروزي ايران زيادي شلوغش کنند. در هر حال خير است حتما!

اصلا مشخص بود که "استاد" زيادي احساساتي نيستند و با ريتم صداي واحد و يکسان، بدون اينکه به هيجان بيايند، اکثر صحنه هاي بازي را آرام و پر طمانينه حرف مي زدند. ما هم با آن بازي و اين گزارش، فوتبال که تماشا نمي کرديم؛ انگار روي ابرها دو تا فرشته ما رو باد مي زدند و ما در آرامش مطلق دراز شده بوديم و آن صداي ملکوتي را که مرتب اطلاعات مفيد مي داد گوش مي داديم. البته زبانم لال، در گوشي بگويم گاهي خميازه اي از دهانمان در مي رفت که هر بار با رسيدن اطلاعات جديد به گوشمان، از چرت مي پريديم!

يکي دو مرتبه هم "استاد" سخت هيجان زده شدند و ما از چرت پريديم. يک بار يکي از اين کره اي ها شوتي را روانه دروازه ما (ايران) کرد. با اينکه ما به چشم خودمان ديديم با فاصله چند متر از کنار دروازه بيرون رفت؛ نمي دانم چرا "استاد" بر خلاف هميشه يکهو هيجان زده شدند و فرياد کشيدند که "عجب شوت خطرناکي! نگفتم اين بازيکن کره اي خيلي خطرناک است!" خدائيش تا آخر بازي هي نشستيم ببينيم اين بازيکن کره اي کِي دوباره "خطر" مي کند؛ که چيزي نديديم.

يکي از شگردهاي "استاد" در گزارش هايشان، دادن اطلاعات مفيد و به موقع است. اين دادن "اطلاعات مفيد" رمز موفقيت گزارشگر است؛ چون من ديده ام که گزارشگران فرنگي هم، در طول بازي هي "اطلاعات مفيد" مي دهند. اما مال "استاد" چيز ديگري است. ايشان براي اينکه اطلاعات سرخود و همين جوري الابختکي نباشد حتما بايد کاغذهاي دم دستشان را مدام ورق بزنند و دنبال اطلاعات بگردند و بالاخره با کلي مصيبت آن ها را به سمع ما برسانند. از همه سخت تر و مهم تر هجي کردن اسم هاي عجيب غريب اين کره اي ها بود. ايشان چنان با استادي اين ها را واضح و رسا، و البته با دقت، از روي کاغذ مي خواندند که ما به اين همه دقت غبطه خورديم. در ضمن به همان دليلي که گفتم ايشان زيادي هيجان زده نيستند و اصولا خلق و خوي آرامي دارند؛ اين اطلاعات را در مواقع لزوم به مدت ده دقيقه مي دهند تا ما دچار هيجان زيادي بازي نشويم و کمي آرام بگيريم. در اين هيل و ويل گاهي اطلاعات کم اهميتي نظير اين که رضايي با گرفتن اخطار نمي تواند در بازي آينده به ميدان بيايد؛ از ياد مبارک "استاد" مي رود که البته چنين اطلاعاتي در مقابل اين که فلان بازيکن کره اي اهل کجاست اصلا اهميتي ندارد.

خاصيت ديگر "استاد" اين است که نه از کسي بد مي گويند و نه سيستم بازي را نقد مي کنند يا زير سئوال مي برند. چرا. زبانم لال، در طول بازي بارها و بارها نظر خود را در جمله اي ساده و همه فهم درباره سيستم بازي بيان کردند و گفتند: "ما دايي و هاشميان را جلو داريم و زندي و کريمي و مهدوي کيا هم پشت سرشان. يعني پنج بازيکن شاخص!" اين را شاهد بودم که چندين بار گفتند تا ما اطلاعات سيستمي مان بالا برود. اما در کل ايشان اهل خراب کردن روحيه تيم ملي نيستند و چندان مايل نيستند صراحت به خرج دهند و ضعف ها را رک و راست بگويند. نه اين که نظري ندارند يا سيستم بازي نمي دانند چيست، خير. فقط به اين خاطر که در راه جام جهاني ما (بينندگان) زياد پاپيچ تيم ملي نشويم تا به ميمنت و شادي به جام جهاني برويم.

گاهي "استاد" در گزارش خود خوب مچ بازيکن هاي حريف را مي گيرند و شگردها و کلک هاي آن ها را رو مي کنند. مثلا يادتان هست که در نيمه اول آن بازيکن کره اي خودش را زد زمين و بلند نشد؟ ايشان بلافاصله گفتند: "اگر برانکارد را آوردند و اين بازيکن بلافاصله بلند شد؛ معلوم مي شود مي خواسته وقت تلف کند." ما وقتي اين را شنيديم؛ سر جايمان جا به جا شديم تا اين مچ گيري استاد را درست و حسابي ببينيم. بگذريم از اين که، اين حسن، رفيقمان که پهلويمان نشسته بود مي گفت: "زکي، کره چون تو گروه وضعش خرابه بايد ببره نه اينکه وقت تلف کنه". خلاصه بازيکن کره اي سوار برانکارد شد و تا يک کمي بيرون زمين رفت، برگشت و بازي را ادامه داد. استاد هم فرمودند: "نگفتم مي خواهد وقت تلف کند؟" ما که از اين پيشگويي پيامبرانه حض مي برديم و جلوي حسن پز مي داديم، بعد از دو دقيقه به چشم خودمان ديديم اين بازيکن بيچاره لنگ لنگان رفت بيرون و يکي ديگر آمد جايش و جلوي حسن سنگ روي يخ شديم.

ديگر خاصيت "استاد" اين است که قدر همکارانش را مي داند. درست است که گاهي کارگردان صحنه هاي آرام لحظه هاي حساس را وقتي نمايش مي داد که ما صحنه حساس بعدي را نبينيم؛ اما کلا ايشان همکارانش را دوست دارد. مثلا موقعي که کرنري پيش آمد و تلويزيون نشان داد رحمان رضايي (يا شايد گل محمدي بود) دارد مي رود جلو تا هد بزند و اتفاقا همينطور هم شد، "استاد" گفتند: "ديديد کارگردان ما چه تشخيص خوبي داشت؟ قبل از اينکه هد بزند او را نشان داد." و ما فهميديم که چه نمک به حرامي هستيم و هي داريم بي جهت به اين اسلوموشن ها ايراد مي گيريم.

ايشان در معرفي بازيکن ها هنگام گزارش روش ويژه و منحصر به فردي دارند. مثلا وقتي تلويزيون علي دايي را نشان مي دهد، به ما گوشزد مي کنند که اين تصوير علي دايي است، هماني که شماره پيراهنش ده است، و ما که قيافه و شماره بازيکن ها هي يادمان مي رود خيلي خوشحال مي شويم وقتي "استاد" اين ها را يادآوري مي کنند. شگرد ديگر استاد هنگام گزارش اين است که مثلا براي چند دقيقه فقط اسم بازيکني که توپ را دريافت مي کند به زبان مي آورد و چيز ديگري نمي گويد. اين کار اگر هيچ خاصيتي نداشت لااقل فشار ما را بالا برد و هيجان فوتبال را فهميدم چيست.

يک مشخصه ديگر "استاد"، که البته الحق همه گويندگان تلويزيوني ما از اين خصيصه برجسته بهره اي برده اند؛ نصايح ملي و ديني و اخلاقي و انساني و پايبندي به همه اين هاست. اما چيزي که کار "استاد" را برجسته مي کند اين است که فوتبال را که ما فکر مي کنيم ربطي به اين مسائل ندارد چنان هوشيارانه و در مواقع درست به اين مسائل وصل مي کنند که ما از فوتبال لذت عرفاني و الهي مي بريم. مثلا موقع اذان مغرب که شد ايشان فوتبال را در مقابل اين فريضه واجب رها کردند و با يادآوري خالصانه اين موضوع التماس دعايي هم از ما داشتند. يا اگر گوش جان داشتيد، مي شنيديد که ايشان پيروزي در ميدان فوتبال و وحدت ملي در راه آرمان هاي انقلاب را چگونه با هم تلفيق کردند.

باري، همه اين ها را گفتم که از دوستان اهل اينترنت خود بخواهم با راه اندازي سايت هاي حمايتي و جمع آوري امضا کاري کنيم تا دست اندرکاران صدا و سيما مجبور شوند اين استاد عزيز و شفيق را براي ديدار حساس روز چهارشنبه يک بار ديگر پشت ميکروفن بياورند. ما که با فوتبال هاي تيم ملي زياد حال نمي کنيم لااقل اين يکي حال را از ما نگيرند!